کد مطلب: 14196
تاریخ انتشار : 9 فرو 1397 - 10:26
در شهرستان بشرویه در قدیم رسوم زیبایی از جمله حنا بستن ، دید و بازدید و بازی های محلی در منطقه ای به نام "عیدگاه " وجود داشته که امروز به طور کامل منسوخ شده است یکی از بازی های پرطرفدار و هیجان انگیز در ایام عید نوروز جوز بازی است

به گزارش خبرنگار فرهنگی پیام بشرویه ، عید باستانی نوروز دارای آداب و رسومی است که تقریبا در جای جای میهن اسلامی به یک شیوه اجرا می گردد ولیکن برخی رسوم نیز به صورت اختصاصی به شهرستان و یا منطقه خاصی برمی گردد

در شهرستان بشرویه نیز در قدیم رسوم زیبایی از جمله حنا بستن ، دید و بازدید و بازی های محلی در منطقه ای به نام "عیدگاه " وجود داشته  که امروز به طور کامل منسوخ شده است

محله " عیدگاه " در ضلع شرقی و پایین محله بشرویه اطلاق می شده است و متشکل از اراضی صاف و یکدست و غیر مزروعی بوده که مردم در زمان قدیم در ایام عید نوروز به صورت گروهی در این مکان تجمع کرده و به بازی های بومی محلی از جمله سوارکاری ، تیرو کمان ، مچ امدازی ، گردو بازی (جَوزْ بَزي ) بازی با تخم مرغ ، گره زدن سبزه ، چاری بازی مشغول بوده اند ، اکنون دیگر محله و یا مکانی به نام "عیدگاه " و همچنین تجمع پر شور و هیجان مردم قدیم وجود ندارد و این مکان  به یی از محله های بشرویه تبدیل شده است

در این گزارش شما با یکی از بازی های پر هیجانی که در قدیم در ایام عید نوروز اجرا می شده است آشنا خواهید شد:

" جَوزْ بَزي"

به گزارش پیام بشرویه ، اين بازي بيشتر در ايّام عيد در قديم اجرا مي‌شد. يک روش بازي اين بود که بازي‌کنان يكي‌يكي گردوهاي خود را پرتاب مي‌كردند، شخصي ديگر هم از همان فاصله گردوي دوست خود را نشانه مي‌گرفت. اگر به آن برخورد مي‌كرد، برنده مي‌شد و گردو را تصاحب مي‌كرد و اگر به آن نمي‌خورد شخصي ديگر از محلّي كه گردو روي زمين بود گردوي دوست خود را نشانه مي‌گرفت و به اين ترتيب بازي ادامه مي‌يافت. اين نوع بازي «اوَرَهكي» نام داشت گاهي اوقات اين بازي با چيزهاي ديگر مثل: قرقره پلاستيكي يا هسته‌ي خرما نيز انجام مي‌گرفت. روش ديگر جوز بازي، « خَنَكَي» بود كه در اين روش، بازي‌کنان گودال كوچكي در زمين مي‌كندند و از فاصله‌ي معيّني كه معمولاً از 5/1 متر كم‌تر نبود، به تعداد افراد گروه، گردو به طرف گودال پرتاب مي‌كردند. هر تعداد از گردوها كه داخل گودال قرار مي‌گرفت شخصي آن‌ها را تصاحب مي‌كرد و از فرد يا افرادي كه شريك او بودند سؤال مي‌كرد كه كدام‌يك از گردوهاي بيرون خانه را نشانه بگيرم. آن‌ها هم يكي را انتخاب مي‌کردند.  چنان‌چه موفق به زدن آن گردو به وسيله‌ي گردويي كه اصطلاحاً« تيره يا تيله» نام داشت مي‌شد، آن گردو را نيز صاحب مي‌شد وچنان‌چه تيله‌ي او در گودال مي‌اُفتاد به اصطلاح« شِتَل» مي‌شد و بايد تمام گردوها را به ديگران مي‌سپرد. در غير اين‌صورت بقيّه‌ي گردوها كه باقي مي‌ماند براي نوبت بعدي باقي مي‌ماند و به اين ترتيب بازي ادامه داشت. اين بازي نيز گاهي با چيزهاي ديگري از قبيل: قرقره، سنگ يا هسته‌ي خرما انجام مي‌گرفت

دیدگاههای ارسال شده ، پس ازتأیید توسط مدیر سایت منتشر خواهد شد.

پیامهایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.

انتشار نظر به معنای تأیید از دید مسئول سایت نبوده و مسئولیت نظرات بر عهده نظردهنده است.

نظر شما

CAPTCHA ی تصویری
کاراکترهای نمایش داده شده در تصویر را وارد کنید.